Dach 200 m² z blachy trapezowej. Jak policzyć materiał i pozostałe wydatki?

Przyjmijmy dwie proste połacie. Każda ma 10 m wzdłuż okapu i 10 m od okapu do kalenicy. Łączna powierzchnia wynosi 200 m². To celowo uproszczony przykład bez koszy, kominów i okien. Na rzeczywistym dachu każdy z tych elementów może zmienić rozkrój, liczbę obróbek oraz czas pracy. Pomiar trzeba sprawdzić przed produkcją.

Załóżmy szerokość krycia arkusza 1,10 m i długość 10 m. Na jedną połać potrzeba dziesięciu pasów, ponieważ dziewięć kryje tylko 9,90 m. Na obie połacie zamawiamy więc 20 arkuszy. Ich suma powierzchni krycia wynosi 220 m². Skrajne pasy wymagają dopasowania do rzeczywistej szerokości dachu.

Jeżeli szerokość całkowita tej odmiany wynosi 1,142 m, powierzchnia wszystkich arkuszy przed uwzględnieniem zakładów to 228,4 m². Nie wolno mieszać tych dwóch podstaw rozliczenia. Długie elementy muszą też mieć potwierdzone warunki produkcji, transportu i podnoszenia. Krótsze odcinki zmieniłyby układ połączeń oraz ilość materiału.

Nie odejmuj automatycznie powierzchni planowanego okna od liczby zamawianych arkuszy. Otwór może powstać przez wycięcie fragmentu pełnego pasa. Trzeba sprawdzić, czy pozostałą część da się wykorzystać. Do okna dochodzą też osobne detale wykończenia i podparcia.

Dla przykładu przyjmijmy 42 zł netto za metr krycia. Wtedy 220 m² kosztuje 9240 zł netto. Kolejne pozycje trzeba wycenić osobno. Poniższe liczby służą wyłącznie pokazaniu rachunku. Nie oznaczają cennika konkretnego wykonawcy ani gwarantowanej ceny zakupu.

W prawdziwej ofercie każda pozycja powinna mieć ilość, jednostkę i opis. Ogólna kwota na dodatki jest dobra do wstępnego planu. Przed zamówieniem trzeba zastąpić ją rzeczywistą listą elementów.

Przyjmijmy robociznę 48 zł netto za metr połaci. Dla 200 m² daje to 9600 zł netto. Razem z powyższym budżetem otrzymujemy 22740 zł netto. Stawka montażu i zakres prac są założeniem. Nie należy stosować ich jako oferty dla dowolnej lokalizacji i konstrukcji.

Sprawdź, czy wykonawca liczy pracę od powierzchni dachu czy od ilości materiału. Ustal również, czy w cenie są obróbki, podawanie arkuszy i zabezpieczenie miejsca pracy. W naszym przykładzie nie uwzględniono demontażu starego pokrycia, napraw konstrukcji, ocieplenia, rynien ani dodatkowych urządzeń. Te pozycje wymagają oddzielnej wyceny.

Kosze, okna i kominy zwiększają liczbę docinek oraz detali. Trudny dojazd może wymagać dodatkowego przeładunku. Zły stan podpór potrafi zatrzymać montaż mimo gotowej dostawy. Dlatego rezerwa budżetowa powinna wynikać z rozpoznanych prac, a nie ukrywać braków w podstawowym kosztorysie.

Zmienią się też koszty po wyborze innej grubości stali, powłoki lub warstwy przeciwskropleniowej. Porównuj te opcje przy tym samym profilu i rozkroju. Zmiana szerokości krycia może wpłynąć na liczbę pełnych pasów. Tańszy metr nie zawsze daje tańsze zamówienie, jeśli wymaga większej ilości materiału.

Przekaż rysunek połaci, lokalizację, rozstaw podpór i wybrany zakres prac. Poproś o specyfikację materiału oraz rozpisanie dodatków. Wszystkie kwoty porównuj na tej samej podstawie podatkowej. Końcową kwotę brutto należy ustalić według rzeczywistego przedmiotu zamówienia i prawidłowej stawki.

Sprawdź termin ważności oferty oraz warunki zmiany ilości przed produkcją. Uzgodnij, kto zatwierdza pomiar i kto organizuje rozładunek. Dopiero kompletne zestawienie pozwala ocenić budżet 200 m². Mnożenie powierzchni przez pierwszą znalezioną stawkę może być wstępem do rozmowy, ale nie kosztorysem gotowego dachu.