Thermano ETICS na elewacji obiektu. Jak ocenić płytę kompozytową?

Na przekroju wariantu o grubości 120 mm przypada 100 mm na część PIR i 20 mm na EPS. Wielowarstwowe okładziny PIR zawierają aluminium. Przygotowana pod dalsze roboty powierzchnia EPS jest zwrócona na zewnątrz budynku.

Zaznacz w osobnych liniach podłoże, obie części płyty i warstwy wykończenia. Jeśli projekt przewiduje konkretną głębokość ościeża, taki rysunek pozwala sprawdzić położenie ramy po ociepleniu. Chroni również przed ponownym doliczeniem 20 mm EPS przy zamawianiu obróbek.

Według tabeli producenta Thermano ETICS o grubości 100 mm ma opór cieplny 3,95 m²·K/W, a wersja 120 mm ma 4,82 m²·K/W. Różnica 0,87 m²·K/W dotyczy samego kompozytu. Przewodność 0,023 W/(m·K) odnosi się do części PIR.

Jeżeli porównujesz dwa rozwiązania dla tego samego budynku, zachowaj w obliczeniach ten sam mur i zakres poprawek. Sprawdź oddzielnie połączenie przy ramie, nadproże i elementy przechodzące przez izolację. Wartość R z tabeli opisuje jednorodne pole płyty.

Dla ściany istniejącej ustal, jaki materiał znajduje się pod tynkiem i które warstwy mogą przenosić obciążenie. Rysunek mocowania powinien określać właściwy łącznik, zakotwienie oraz rozstaw w poszczególnych strefach elewacji. Uwzględnij różnice między pasem narożnym a środkiem ściany.

W deklaracji płyty widnieje klasa reakcji na ogień E. Przy kwalifikacji rozwiązania dla budynku sprawdź ocenę kompletnego systemu w przewidzianej konfiguracji. W dokumentacji powinny zgadzać się kompozyt, mocowanie, warstwa zbrojona i wyprawa tynkarska.

Nanieś na elewację prostokąty 600 × 1200 mm z prostymi krawędziami BASIC. Zacznij od najwęższego filarka między oknami, a następnie sprawdź położenie spoin przy obu sąsiednich nadprożach. Uzgodnij rozkład docinek z detalem zbrojenia otworów w dokumentacji systemu.

Policz oddzielnie pełne płyty, elementy wokół otworów i pasy końcowe. Dwa piętra o tym samym metrażu mogą mieć inną liczbę docinek, gdy w jednym występują wąskie okna, a w drugim duże przeszklenia. Rozpiska według osi okien ułatwia kompletowanie dostaw na rusztowanie.

Na detalu parapetu wyznacz spadek, zakończenia boczne i linię kapinosa względem gotowego tynku. Przyjęcie wymiaru od surowej płyty pomija grubość wykończenia. Sprawdź także połączenie przy ramie, zanim montaż blachy ograniczy dostęp.

Przy cokole i zwieńczeniu ściany rozrysuj osobne zakończenia odpowiednie do oddziaływania wody. Na czas przerwy roboczej osłoń otwartą górną krawędź zgodnie z technologią robót. Odbiór tej osłony ma znaczenie szczególnie wtedy, gdy obróbki wykonuje inna ekipa.

Przed nałożeniem warstwy zbrojonej zapisz typ i grubość płyt, sfotografuj styki i mocowania oraz porównaj pierwszy otwór z rysunkiem. Odstępstwa oznacz numerem osi. Dzięki temu ekipie można wskazać dokładne miejsce poprawki przed zakryciem.

Po wykonaniu tynku obejrzyj gotowe styki przy parapetach, przejściach i górnych obróbkach. Rozliczenie powinno obejmować zarówno metry kwadratowe płyt i wyprawy, jak i liczbę parapetów, długość profili oraz prace przy otworach. Tak przygotowane pozycje pozwalają porównać oferty na całą elewację.